Σπίτια στην λογοτεχνία: Ίαν Μακ Γιούαν – Εξιλέωση

Ήταν από τα παιδιά εκείνα που ποθούν έναν κόσμο τακτοποιημένο. Το δωμάτιο της μεγάλης αδερφής ήταν ένα αχούρι γεμάτο βιβλία που δεν έκλεισαν, ρούχα που δεν διπλώθηκαν, κρεβάτι που δεν στρώθηκε, σταχτοδοχεία που δεν άδειασαν. Το δικό της δωμάτιο ήταν ναός αφιερωμένος στο δαιμόνιό της: η φάρμα μινιατούρα, απλωμένη πλάι στο περβάζι ενός παραθύρου στο βάθος, είχε τα συνηθισμένα ζώα, αλλά όλα κοίταζαν προς τη μια μεριά –του ιδιοκτήτη τους- σαν να ετοιμάζονταν αν τραγουδήσουν, ενώ ακόμα και οι κλώσες στην αυλή ήταν μαντρωμένες προσεκτικά. Ουσιαστικά, το δωμάτιό της ήταν το μόνο τακτοποιημένο στον πάνω όροφο. Οι κούκλες της, καθισμένες στο σπιτάκι με την πλάτη όρθια, έμοιαζαν να είχαν δεχτεί αυστηρή εντολή να μην αγγίζουν τους τοίχους. Οι διάφορες μικροσκοπικές φιγούρες που ήταν παραταγμένες στο τραπέζι της τουαλέτας της –καουμπόηδες, δύτες, ανθρωπόμορφα ποντίκια- , τακτοποιημένες σε σειρές με ίσα διαστήματα ανάμεσά τους, έμοιαζαν πολιτοφυλακή που περιμένει εντολές.