Ένας φουτουρισμός που δεν θέλει να αναγγελθεί ποτέ για να ξεπερνά πάντα την εποχή του, όσο μοντέρνα κι αν είναι αυτή.
«ο χώρος βρίσκεται σε μια συνεχή ροή» λέει ο ίδιος ο σχεδιαστής κι αυτό είναι έκδηλο στον καθένα.
Μοιάζει με πλανεμένη τεχνοτροπία που κλήθηκε από το μορφογενετικό υπερπέραν για να υπηρετήσει κάτι που θα μένει για πάντα ανέκφραστο, απροσμέτρητο και αφηρημένο.
Το βλέπεις και αναρωτιέσαι ποια αίσθηση καλείται πρώτη να αναγνωρίσει το χώρο και να τον οικειοποιηθεί.
Είναι σαν τον ατίθασο έφηβο που δρασκελίζει την εικονική πραγματικότητα μιας ψηφιακής στέπας, με αισθήματα που στροβιλίζονται στις ανομοιογενείς καμπύλες των επίπλων και την τελματική εκτόνωση της καινοτομίας.