Επειδή το ενδιαφέρον μας το έχουν μονοπωλήσει σπίτια που βρίσκονται στο δυτικό ημισφαίριο, σκεφτήκαμε να στρέψουμε και λίγο την προσοχή μας και πιο ανατολικά.
Συγκεκριμένα για σήμερα πιο βορειοανατολικά, στη Μόσχα. Διαφορές δεν υπάρχουν με αυτά των δυτικών, είναι εμφανές πως αυτό που ονομάζουμε παγκοσμιοποίηση και ενοποιημένη κουλτούρα κατατρώει σιγά-σιγά όλες τις ιδιαιτερότητες και τα ιδιοσυγκρασιακά στοιχεία των λαών και τα πάντα τείνουν να ομογενοποιηθούν.
Τα αμιγώς τοπικιστικά χαρακτηριστικά συνδέονται με συγκεκριμένες εποχές και τις ανάγκες που θέλανε να εκφράσουν. Σήμερα μπορούμε να τα επικαλεστούμε στα πλαίσια ενός γραφικού προσανατολισμού που προκύπτει μέσα από στιβαρά χαρακτηριστικά που άφησαν οι εκάστοτε κουλτούρες όπως της ανατολής με προαιώνιο πολιτισμό που ο διάκοσμός τους συνδέεται με την ιστορία τους.
Τα μόνα στοιχεία που βρήκαμε για αυτό το σπίτι ήταν ότι είναι στη Μόσχα, τίποτε άλλο, ούτε σε ποιον ανήκει, ούτε ποιος το κατασκεύασε.
Είναι ένα σπίτι στα όρια του μινιμαλισμού και του μοντερνισμού με πειθαρχημένη αυστηρότητα στα χρώματα που επιβάλουν μια οπτική σταθερότητα που δεν παραπαίει ούτε επηρεάζεται. Κάτι που δεν συμβαίνει και με τα σχήματα που, αν και υπάρχει ένας σαφής προσανατολισμός προς τις μοντέρνες και μίνιμαλ ευθείες, παρεμβαίνουν και οι κύκλοι, ή καμπύλες, ίσως γιατί και η αρχιτεκτονική του σπιτιού το προϋποθέτει.
Ξύλο, μέταλλο και γρανίτης τα υλικά, με το τζάκι στο κέντρο να κλέβει την παράσταση ενώ ενδιαφέρον είναι και η χωνευτή βιβλιοθήκη που συμβάλει στη μίνιμαλ αισθητική καθώς δεν διασπά το τοπίο προεξέχοντας. Ο φωτισμός επίσης είναι μοιρασμένος και σε διάφορα επίπεδα για να εμπλουτίζει τον χώρο.
