Τι είναι αυτό που με τράβηξε σε αυτό το μικρό σπίτι. Όπως βλέπετε είναι όλο ανοιχτό, έχει κρεβατοκάμαρα, καθιστικό με δύο τζάκια, κουζίνα και τραπεζαρία. Αυτός ο χώρος θα μπορούσε να είναι κατάμεστος από κόσμο και όμως όλοι τους να είναι επικεντρωμένοι σε κάποια δραστηριότητα χωρίς να ενοχλούν και να ενοχλούνται από τους άλλους.
Το γνωμικό λέει πως χίλιοι καλοί χωράνε, αυτό το σπίτι όμως φρόντισε, ή οι ιδιοκτήτες του φρόντισαν, να μην κάνουν κανένα να νιώσει να ασφυκτιά εκεί μέσα γιατί έχει τμήματα που καλούν τους κατοίκους σε δραστηριότητες χωριστές, αν το επιθυμούν. Στο σημείο που είναι το ένα τζάκι είναι σημείο κουβέντας, ενώ το άλλο τζάκι είναι σημείο για διάβασμα. Η κουζίνα κι αυτή απαιτεί τις δραστηριότητές της, όπως και η τραπεζαρία και φυσικά και το κρεβάτι. Φαντάζεστε να υπήρχαν τοίχοι που θα χώριζαν αυτούς τους χώρους, πόσο πληκτικό θα ήταν και πόσο οι κάτοικοι θα είχαν την ανάγκη της παρουσίας του άλλου; Τόσο που θα στριμώχνονταν σε ένα δωμάτιο.
Θα μπορούσε να ήταν ένα δωμάτιο 10 φορές μεγαλύτερο με έναν καναπέ 10 φορές μεγαλύτερο και όσοι κάθονται εκεί να πλήττουν και να νιώθουν σαν να μην χωράνε.
Είναι μία απόδειξη αυτού που λέμε συνέχεια ότι το σπίτι μας το κάνουμε σύμφωνα με τις ανάγκες και απαιτήσεις μας.
Σίγουρα δεν θα διεκδικήσει ποτέ βραβείο design, αλλά λίγοι χώροι θα αγαπηθούν τόσο όσο αγαπήθηκε αυτός από τους ιδιοκτήτες του κι αυτό φαίνεται στα αντικείμενα που το απαρτίζουν. Μεμονωμένα, ίσως και ετερόκλητα, αλλά επιλεγμένα ένα-ένα και με προσοχή, με γνώμονα το προσωπικό γούστο και τις απαιτήσεις.
Θα μου πείτε ένας μικρός χώρος θέτει όρια. Στην απόκτηση αντικειμένων δεν υπάρχουν όρια και επομένως δεν υπάρχει χώρος για να τα συμπεριλάβει μέσα του.
